मन्दाक्रान्ता छन्द को कविता , ,
ज्वालामुखि विहग मन यो विश्व व्रम्हाण्ड हेर्दै ।
शान्तिकामी भ्रमित बटुवा तुल्य सङ्ज्ञान भर्दै ।
बाँच्ने आशातीत भय बने दैव दूर्भाग्य ठानी ।
वस्छु भावातीत प्रकृति हो शून्य शोपान जानी ॥
सानो वाटो घनवनमहाँ एक्लो यात्री साँझ ।
घेरा वन्छन् घनजनहरु जीवकै श्रृष्टि माझ ।
आफ्नो बाटो दुख र शुखको सङ्गति को हुने र ।
साँच्चै माटो शरीर अरुको हुन्छ के के सुनेर ॥
नाता मात्रै प्रकृति सितको शुद्ध हो सत्य ज्ञान ।
त्यस्तै नाता जीव र इशको एक सूत्रै समान ।
यात्रा भित्रै मन विटुलिये लक्षदृष्टी नफ्याकी ।
पस्ने भावातीत प्रवृतिमा साधना क्यै नत्यागी ॥
निशा खनाल अर्याल
इज़रायल
