मान्छेलाई यहाँ मान्छेको विश्वास छैन
आफ्नै आमा – बाबु हराउँदा तलास छैन
हिजो – आज रातभरि खोकेर मर्दै गर्दा
खै छोरालाई कत्ति पनि आभाष छैन
कस्तो जमाना आयो जिउँदै खाने भयो
मृत्यू पर्खिंदै होला पटक्कै निराश छैन
त्यो सुन्दर बगैंचामा बृद्ध – बृद्धालाई
मात्र वृक्षहरू छ , तर बतास छैन
घरमा भन्दा कतै आश्रम नै वेश होला
बाँच्नुको अर्थ जिन्दगीमा परिहास छैन ।
मानन्धर अभागी
