सुरज कुँवर ; थाई एयरको विमानमा बैंकक जाँदै गरेकी ममता प्रधान पाकिस्तानी गायक आतिफ असलामकी डाइहार्ड फ्यान हुन् । गत साता बैंकक उड्नुअघि उनले थाहा पाइन्, आफूले बिछट्टै माया गर्ने गायक आतिफ असलाम नगरकोट घुम्ने योजना । नेपालमा जन्मेकी तर भारतमा हुर्केकी २६ वषर्ीया ममता एयरपोर्टबाट हेलिकप्टर चार्टर गरी आतिफलाई भेट्न नगरकोट पुगिन् ।
दुर्भाग्यवश आतिफ एक सुन्दरीको कारमा काठमाडौं फर्किसकेका रहेछन् । उनी फेरि नगरकोटबाट हेलिकप्टर चढेर बैंककको जहाज छोप्न त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल ओर्लिन् । त्यही दिन दुबई हुँदै पाकिस्तान जान जहाज कुरिरहेका आतिफलाई उनले वेटिङ रुममा त भेटिन् तर, त्यसबेला उनले टिकट काटेको थाईको विमान छुटिसकेको थियो । आतिफका गीत मात्र होइन बोल्दा पनि माया गर्ने ती डाइहार्ड पmयान ममताको कथा उनकै भाषामा .........
घिल्लो सोमबार बिहानको कुरा हो । केही व्यक्तिगत काम र सपिङ गर्न बैंकक जानुपर्ने थियो । ल्यापटपमा आतिफका गीत बजिरहेका थिए । अनामनगरको डेरामा कफी पिउदै ब्याग प्याक गर्दै थिएँ । आतिफलाई नेपाल ल्याउने ओडीसीका सीईओ सीमान्त गुरुङको फोन आयो र सोधे, 'ममता बैनी ! तिमी आतिफलाई भेट्न जे पनि गर्छु भन्थ्यौ ! आज ४ बजे आतिफ पाकिस्तान फर्किंदै छ । भेट्ने हो ?'
नौ बज्दै थियो । ब्रायन एडम्सको नेपाल यात्राका बेला चिनजान भएका सीमान्तजीको प्रस्ताव गजब लाग्यो ।
४ घन्टापछि अर्थात् १ः५० मा मेरो फ्लाइट थियो । 'भ्याइएला र ?' मैले सोधें, 'किन नभ्याइनु ?' उनले भने, 'अहिले आतिफ सहाना वज्राचार्यको कारमा नगरकोटतिर लागिसक्यो । तिमी पनि जाने हो भने बाइकमा लैजान्छु । त्यसैमा एयरपोर्ट फर्किउँला । सजिलै केही पाउनुभन्दा हल्का दुःख गरेर पाउनुको मज्जा बेग्लै हुन्छ ठाने ।
आतिफसँग भेट हुने भो सोच्दै ब्याक प्याकको स्पिड बढाएँ । १० मिनेटपछि सीमान्तजीले फोन गरे । बाइकमा नहुने भएछ, कारमा जानुपर्ने बताए । तर कारमा सम्भव थिएन । किनकि मेरो जहाज छुटिहाल्थ्यो ।
मैले नजाने भनें । सीमान्तजीलाई मोबाइलबाट आतिफको फोटो खिचेर मेरो फेसबुकमा ट्याग गरिदिए आभारी हुने बताएँ । उनले मेरो उडानअघि नगरकोटबाट आतिफसँग फोनमा कुरा गराइदिने वाचा गरे ।
त्यसमा मञ्जुर भएँ । र, ब्याग प्याकको रफ्तार फेरि घटाएँ । केहीबेरपछि फेरि फोन आयो । सीमान्तजीले भेट्ने नै भए हेलिकप्टर चार्टर गर्ने योजना सुनाए । त्यसबेला सायद आतिफ नगरकोटतिर पुगिसकेका थिए होलान् । किनकि ३२ किलोमिटर दूरीमा रहेको नगरकोट बाइक वा कार चढेर पुग्न र फर्किन सम्भव थिएन । ३ किलोमिटरको हवाई दूरी हेलिकप्टरबाट सम्भव थियो ।
सीमान्तजी काठमाडौंमै रहेछन् ।
उनले भने, 'ल बैनी तिमी आतिफको अति ठूलो फ्यान, तिमीलाई हेलिकप्टरमा नगरकोट लगेर आतिफलाई सरप्राइज दिनुपर्यो,' भने । म छक्क परें । 'हुन्छ' म सहमत भइहालें । 'मैले के गर्नुपर्छ ?' सोधें । 'उनले मिलेर चार्टर गरौं भने । ४० हजारमा एयर डायनेस्टीको हेलिकप्टर चार्टर गर्ने कुरा भयो । मेरो भागमा १५ हजार रुपैयाँ पर्यो । मिनेटको अन्तरालमा बदली भइरहेका घटनाको साक्षी थिइन् मेरी आफन्त बैनी भावना ।
उनले मलाई 'हा ! दिदी जहाज छुट्ला नजानु । त्यो आतिफ भनेको को नै हो र ?' भनिन् । मैले उनको सुझाव नकारें । थाइल्यान्ड उड्नुअघि म नगरकोट जाने नै भएँ । ट्याक्सीमा निस्कियौं ।
भावना मलाई बिदाइ गरी शान्तिनगरगेटबाट घरतिर लागिन् । म सीमान्तजीसँग कारमा एयरपोर्ट लागें । नगरकोटमा रहेका आतिफलाई फोन गरी सीमान्तजीले भने, 'आतिफजी ! तपाईंलाई सरप्राइज दिन हामी हेलिकप्टरमा आउँदै छौं, काठमाडौं फर्किनहाल्नु है ।'
चकित पर्दै उनले हुन्छ भनेको पनि सुनियो । पहिलोपटक हेलिकप्टर चढ्दै गरेकी म धेरै-धेरै खुसी भइरहेकी थिएँ । ६ मिनेटको उडानपछि हामी नगरकोटको क्लब हिमालयको हेलिप्याडमा ओर्लियौं । हेलिकप्टर पर्यटक उद्धार गर्न नाम्चेबजारतिर उड्यो । आतिफसँग भेट हुने आशाले ममा खुसीको सीमा थिएन । हेलिप्याडबाट क्लब हिमालयतिर लम्कियौं ।
तर त्यहाँ आतिफ थिएनन् ।
हामी जिल्लियौं । हामी ओर्लिएको केही मिनेटअघि मात्रै उनी कफी खाई सहानासँग फर्किसकेछन् । सीमान्तजीले फोन गरे । आतिफले नगरकोट छाडिसकेको बताए । मलाई झनक्क रिस उठ्यो । त्यत्रो काठमाडौंबाट आउँदै छौं कुर्नु भनेको । जानकारी नगराएको भए पनि अर्को कुरा । सीमान्तले उनलाई रोकिन अनुरोध गरे । तर उनले कुनै बेला भक्तपुर कटिसकेको त कुनै बेला कोटेश्वर पुगिसकेको बताए ।
कुनै बेला फोन नै उठेन । कुनै बेला नेटवर्कले दुःख दियो । रुन मन लाग्यो । भावनाले भनेकी थिई, '१५ हजार तिरेर नजा त भनेकी थिई । किन आएँ हुँला ? पछुताएँ । सपिङ गर्न साटेको डलर तिरेर हेलिकप्टर चार्टरमा रकम दिएकी थिएँ ।
आफ्नो निर्णयको फन्दामा परेको सम्झेर आँखा रसाउन थाले । आँसु नदेखाउन कालो गग लगाएँ । सहानासँग गएका उनलाई हेलिकप्टरमा काठमाडौं ल्याउने
आयोजकको योजना थियो ।
अब आतिफलाई हेर्ने मेरो धारणा नकारात्मक भयो । मैले आतिफको अनुहारै कहिल्यै नहेर्ने सोच बनाएँ । हामी नगरकोट पुग्दा ११ बजिसकेको थियो । थाईको काउन्टर १२ः३० सम्म खुल्थ्यो । तर मेरा लागि काउन्टर १ः२० सम्म खोलिदिने भएको थियो । तर पनि मलाई हतार भइरहेको थियो । पाइलटले ४५ मिनेटमा नाम्चेबाट फर्किने भनेका थिए, तर चोपर आएन । डायनेस्टीले अर्को हेलिकप्टर आए पठाइदिने भन्यो । व्यस्तताका कारण अर्को पनि आएन ।
हामी आकाशमा हेरेको हेर्यै भयौं । प्रार्थना गर्न थालें ।
साढे १२ नगरकोटमै बज्यो । त्यही हेलिकप्टर विदेशी उद्धार गरेर साढे १ बजे आइपुग्यो । नगरकोटबाट उडेपछि १ः४० मा अन्तर्राष्ट्रिय एयरपोर्टको टर्मिनलमा पुग्यौं । तर दुःखको कुरा काउन्टर बन्द भइसकेछ । मेरो उडान छुट्यो । रिसले रन्थनिएँ । आतिफको २ बजेको एयरपोर्ट टायम रहेछ । र्याडिसन होटलबाट लगेज बोकेर आतिफ र सहाना सँगै आए । आतिफको अनुहार हेर्न मनै लागेन ।
बिहानसम्म अति आदर्श लागिरहेको मान्छेलाई म अलच्छिन ठान्न थालंे । रिसले भरिएको मेरो अनुहार देखेर सीमान्तजीले फकाउँदै कुल हुन भने । तर म सम्हालिन सकिरहेकी थिइनँ । किनकि मेरो जहाज आतिफकै क्रेजका कारण छुट्यो । वेटिङ रुममा जाने मसँग भीआईपी पास थियो । तर मनले मानेन ।
मेरो पास सीमान्तजीले सहानालाई थम्याए । उनले
आफ्नो मिडियाकार्ड काउन्टरमा बुझाई पास साटिन् ।
भीआईपी पासमा उनी आतिफसँगै भित्र पसिन् । मैले सीमान्तजीलाई भेट्दिन भनें । किनकि रिस उठेका बेला म सम्हालिन सक्दिन । अलि झोक्की छु । फेरि केटी मान्छेहरूमा जेलस त हुन्छ नै । झोंकमा केही भइहाल्ला ?' मनमनै गम्न थालें । आयोजकहरूले अति गरेपछि लास्ट आवरमा म आतिफलाई भेट्न रुममा पसें । बोल्न मन थिएन । सहाना पनि छेउमै थिइन् । म उनीसँग बोलिनँ । सीमान्तजीले मेराबारे आतिफलाई सबै कुरा भने ।
उनले मैले पाएको दुःख र जहाज छुटेको घटनामा 'सरी !' भने । उनीहरूले मेरो फोटो खिचिदिए । कुरा गर भने । तर मलाई कुरा गर्न मन लागिरहेको थिएन । विस्तारै सम्हालिँदै अनुहारको रिस कम गरें । आतिफको चालाले आयोजक पनि वाक्क भइसकेका थिए । जसले लाखौं रुपैयाँ तिरे, तारे होटलमा राखे, उनैलाई बेवास्ता गरेको झोंकमा सीमान्तजीले ल आतिफ राम्रोसँग जानु हामी गयौं भनेर उनको टिकट, पासपोर्ट, बोर्डिङ पास आतिफलाई बुझाई मसँगै निस्के ।
उनलाई छाडेर हामी निस्कियौं । भोलिपल्ट मंगलबार ६० हजारको टु वे टिकटमा थप एक्स्ट्रा फाइन तिरेर बैंकक उडें । मेरो जहाज छुटेको कुरा उता कोलकातामा रहेका मेरा पापा र ममीले अनि विराटनगरमा रहेकी बैनीले थाहा पाए । तर परिवारजनलाई मैले ट्राफिक जामका कारण जहाज छुटेको झूटो बयान दिनुपर्यो ।
