बिहे गरेर बुढी घर भित्र्याई वरी १५ महिना पछी ससुराली जानु पर्ने काम पर्यो | काखमा नानी हुनाले एक्लै जानु परेको थियो | त्यसैले बुढी ठुस्की रहेकी थिइन् तर पनि भन्दै थिइन "आमा संग २ हजार पैसा मागेर ल्याउनु है बाख्रा माउ किनेर पाल्नु पर्ला" |" पैसा माग्नलाई मलाई लाज हुन्न कि क्या हो चिठी लेख म आमाकै हातमा दीइदिम्ला भनें" | साँच्चै चिठी लेखिछे ,जानै लाग्दा दिइन् ।
बढो इमान्दारिताका साथ ससुराली पुग्न साथ सालीको हातमा दिएँ "आमालाई दिनु रे भुन्टीले भनेको" भनेर | सालीले पनि सासुको हातमा थम्याइन क्या रे,त्यो देख्नु भएछ ससुरा बाले 'के लेखेछ त्यसले लु त च्यान्टी पढेर सुनाता भन्दै ससुरा बा भित्र पस्नु भो | म नि त्यही साली संगै बस्दै थिएँ | अनि सासु,जेठासासु र सालो केटो पनि नजिकै थियो | मेरी सालीले चिठी पढ्न शुरु गर्न थालिन म चाहिं लाजले टिभिको भोलम ठुल ठुलो पार्दै नसुने झैं टीभिकै तालमा लोकदोहोरी गाउँदै बसें|पर्सि पल्ट घर फर्किने बेलामा सासु आमाले त्यै चिठीको खोलमा २ हजार ५० हालेर मलाई दिनुभयो।
घर आइपुग्न साथ बुढीलाई ति खाम दिएँ | बुढी बढो मख्ख पर्दै "अहा !५० रुपियाँ बढी नै पठाउनु भएछ" भन्दै थिइन | "अब म गजबको बाख्रा माउ किनेर पाल्छु अनि बोका ब्याएसी खसी बनाई बेच्छु" भन्दै मख्ख थिइन् | कठै !काखमा नानी बोकेर कहाँ बाख्रा किन्न जाउन |मलाई नै त्यो पैसा थम्याई र भनिन् " बाख्रा किनेर ल्याउनु है बाबा "! विदेश जान भिसा नआइ रन्थनिदै बसेका मलाई अरु के काम चाह्यो बाख्रा किन्ने नाममा हिंडे गाउ तिर ल्याफ्रक् ल्याफ्रक् | जहाँ गए पनि "होइन कहिले जाने विदेश?" भन्नेको कुनै कमि थिएन | "भिसा आए पछी " भन्दै टारी दिन्थें |
यस्तै क्रममा एक दिन धने बा कहाँ गाउँले केटाहरु तास खेल्दै रहेछन | खेल्न नआए पनि हेर्न बढो मज्जा|हेरेर बस्न थालें |" ओहो !शेरे तिमी त विदेश जान लागेको मान्छे, अब टन्न कमाउँछौ | मरेर के लान्छ र यार ?आउ बस खालमा " भनेर बिर्खेले ताने पछी "होइन हौ म त जान्दिन" भन्दा भन्दै तिलकले म सिकाइ हाल्छु नि भन्दै उचाल्न थाल्यो | म नि बुढीको बाख्रा माउ किन्ने नयाँ नयाँ कट्याक कट्याक् परेको हजारको नोट झिकेर बस्न थालें | बसेको २ घन्टामा कोटा नौ सय हारेछु | सबै उठेर लागे , म नि न्याउरो मुख लाउदै लागें घर तिर |
"बाख्रा पाएन बुढी पैसा नि हारें आज जुवामा " भन्दै सानु मुख लाएँ|कठै मेरी बुढी "ल...खेलेसी हारी हाल्छ नि, किन खेल्नु भएको त" भन्दै केश सुम सुम्याउना थालिन | "९ सय हारेर के भो अझै ११५० छ अब बाख्राको पाठी किन्नु" भन्दै थिइन,भोलि पल्ट पनि म लागें गाउँतिर | फेरी पनि केटाहरुले "ए शेरे, हिजो गाको त उठी हाल्छ नि यार आज" भन्दै खेल्न कर गरे पछी खेल्न बसें| त्यो दिनमा नि ५ सय हारेछ | मैले पहिलो दिन झैं गरि बुढीलाइ रामकहानी सुनाएँ,अझै बुढीले मायालु स्पर्शका साथ "चिन्ता नगर्नु अझै ६५० त छ,अब कुखुरा माउ किन्नु पर्छ अनि धेरै चल्ला भएसी ठुल ठुला भाले बनाएर बेच्नु पर्छ" भन्दै थिइन |
पून; अर्को दिन नि त्यसरी नै कुखुरा माउ किन्न गाउँ हिंडे त्यसै गरि साथीहरुको कुरामा लागेर पैसा सबै हारें | फर्केर आउँदा फेरी सबै कथा बुढीलाई सुनाएँ,अझै पनि उही पाराले बुढी मलाई सान्त्वना दिंदै थिइन आँखा भरि आँशु बोक्दै | अहिले सम्झिन्छु यदि त्यो ठाउंमा म हुनु हो त ? हो जब म दु:खमा पर्छु र आँशु बग्न थाल्छ तब सम्झिने गर्छु त्यो पल मेरी बुढीको परेलीमा तप्केका आँशुका दानाहरु र प्रण गर्छु मेरै कारण कसैको आँखामा त्यसरी आँशु तप्किन दिने छैन |
राजेश रुम्बा लामा 'अतृप्त'
