गह भरि संगाले सम्झनाहरु झर्न दिईन।।
मरे आफै जिउदै चाहनाहरु मर्न दिईन।।
पिडा भयो बाहाना जिन्दगी बाँच्न एकबारको,
निको लाग्छ दर्द यो दुखाई कतै सर्न दिईन।।
हर-पल जलें म दिपक जस्तो ज्वाला दन्काई,
छरें संधै प्रकाश अँधेरी कतै पर्न दिईन ।।
खाँए लाखौ हन्डर पाईला पिच्छे गर्दा बिश्वास,
भरें झोली चोटैले बिरह कतै भर्न दिईन।।
हरा-भरा बिहिन चट्टान मै हुँ छैन उर्वरा,
छर्कि दिएँ आफैमा बिष यो कतै छर्न दिईन।
कल्पना राई"खुशी"
दोलखा नेपाल
हाल दक्षिण कोरिया
